تاثیر محبت به دنیا و دنیاطلبی در مسیر تکامل انسان چیست؟

انبیا عظام واولیا خاص خدا در عین حال که مشابه دیگران اشتغال به کارها داشتند هیچگاه وارد دنیا نشدند.دروغ می گوید کسی که فکر کند از صبح تا شب برای خدا زندگی کرده اما نتواند یک سجده ی خلوت با خدا داشته باشدوازخلوت باخدا لذت نبرد.دلیل این حرف این روایت است که امیرالمومنین فرمودند: لَوْ أَنَ‏ حَمَلَةَ الْعِلْمِ‏ حَمَلُوهُ بِحَقِّهِ لَأَحَبَّهُمُ اللَّهُ وَ مَلَائِكَتُهُ وَ أَهْلُ طَاعَتِهِ مِنْ خَلْقِهِ وَ لَكِنَّهُمْ حَمَلُوهُ لِطَلَبِ الدُّنْيَا فَمَقَتَهُمُ اللَّهُ وَ هَانُوا عَلَى النَّاس‏[۱] امام علی فرمودند: اگر عالم ها واقعا علم را برای خود بخواهند خدا و ملائکه و مردم آنها را دوست خواهند داشت اما اینها برای دنیا عالم شدند پس خدا دشمن می دارد چنین عالمی را و دربین مردم هم پایگاهی ندارد. درروایت شب معراج نقل می کنند وجود مقدس پیغمبر اکرم می فرماید من در آسمان بودم صدا زدند:يَا أَحْمَدُ لَوْ صَلَّى‏ الْعَبْدُ صَلَاةَ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ يَصُومُ صِيَامَ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ يَطْوِي مِنَ الطَّعَامِ مِثْلَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَبِسَ لِبَاسَ الْعَارِي ثُمَّ أَرَى فِي قَلْبِهِ مِنْ حُبِّ الدُّنْيَا ذَرَّةً أَوْ سَعَتِهَا أَوْ رِئَاسَتِهَا أَوْ حُلِيِّهَا أَوْ زِينَتِهَا- لَا يُجَاوِرُنِي فِي دَارِي وَ لَأَنْزِعَنَّ مِنْ قَلْبِهِ مَحَبَّتِي وَ عَلَيْكَ سَلَامِي وَ رَحْمَتِي‏ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‏.[۲]

اگر بنده ای، نماز تمام اهل آسمان و زمین را بخواند و روزه ی اهل آسمان و زمین را بگیرد و اگر مانند ملائکه از طعام رو بگرداند و لباس عابدین را بپوشد. اما نگاه کنم و ببینم در دلش محبت دنیا هست. زینت دنیا هست. ریاست دنیا هست. او را هم نشین خودم قرارنمی دهم و محبتم را از دلش بیرون می کنم. دلش را تاریک می کنم و حلاوت محبتم را به او نمی چشانم.

باید مراقب بود. نکند خدا محبتش را از دل من بیرون برده باشد، نکند آنقدر کم کاری کنیم که خدا بگوید لا یُجاوِرنی فِی دارِی .

 

 

[۱] ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول – قم، چاپ: دوم، ۱۴۰۴ / ۱۳۶۳ق.

[۲] مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى، بحار الأنوار (ط – بيروت) – بيروت، چاپ: دوم، ۱۴۰۳ ق.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *